Een woordenwisseling bij het opvanghuis waar hij verblijft, is de aanleiding dat hij zondagavond uiteindelijk slaapt bij twee van onze andere werknemers.
Dingen uitspreken en verduidelijken is erg moeilijk binnen deze cultuur. Het is een communicatie vaardigheid die niet gewoon is.
Later op de dag neemt Pieter hem apart en vraagt wanneer hij voor het laatst gerookt / gebruikt heeft. Hij geeft aan; vorige week vrijdag. Na wat doorvragen komt het er op neer dat hij geen reden ziet waarom hij nog hier op aarde is. Hij heeft geen vader en geen moeder die naar hem omkijken. Hij wil graag vooruit en op zichzelf wonen, maar heeft daar geen uitzicht op voor nu.
Het het uitspreken van deze woorden, stromen de tranen over zijn wangen. Een jonge man, net 20 jaar, die eigenlijk zo verlangt naar een vader figuur aan wie hij zich kan optrekken, vragen kan vragen, zijn hart durft te delen.
Het is een zegen dat hij zo open gesproken heeft, zijn angst en vragen deelde. Pieter luisterde, nam de tijd en nam hem serieus, zonder oordeel. Dat is wat hij nodig had. De jongen ontspande zichtbaar, kon daarna met een lach op zijn gezicht weer aan het werk.
En afgelopen woensdag? Toen vierden we met elkaar zijn 20e verjaardag. We vierden zijn leven, met een hoopvolle blik naar het jaar dat komt!