In de warme winterzon stond hij. We hadden daarvoor al zo’n 10 minuten gekletst over de honden, het werk, de sport ruimte die we graag willen opbouwen. Grappig om op te merken dat jezelf zo volwassen bent, dat je de nu 16 jarige die bij ons werkzaam is, gestrest ziet worden met de wetenschap dat als hij groter wordt er meer verantwoordelijkheden hierbij komen kijken.
Hij vindt het spannend en een uitdaging om zijn loon van deze vakantie voor het eerst deze week op een account gezet wordt. Hij krijgt het niet meer cash in zijn hand, en daarmee fysiek. Hoe moet hij dit hanteren, wat moet ik er mee doen, hoe is het dan als ik iets nodig heb, kan ik tijd maken om te leren mijn loon te beheren?
Het is mooi deze gesprekken te hebben met de nieuwe generatie. De wil om te leren, maar tegelijk ervaren dat volwassen raken samen gaat met zo nu en dan stress om situaties die ze niet kennen.
Kunnen we het samen doen? Samen het pad stappen? Natuurlijk! Dat is één van onze visies; samen met de nieuwe generatie het leven leren, fouten maken en weer opstaan, ervan leren en weer een fout maken. Met kleine stappen leren we met en van elkaar!