Meestal hebben we één keer in de zes weken een ritje naar Windhoek voor benodigdheden die we in Gobabis niet hebben.
We kijken altijd uit naar zo’n dag. Even een dag samen, wetende dat het werk op het plot doorgaat, en tijdens het autorijden nieuwe ideeën uitwisselen, sparren of soms een aangename stilte.
Tegelijkertijd is het altijd voor en tijdens onze rit een gebed om een veilige rit van twee uur. Het kan gewoon lijken, een normale gang van zaken en dat is in zekere zin ook zo. Veiligheid en bewaring op weg is altijd nodig. Toch beseffen we hoe belangrijk het in dit land is.
Het gevaar tijdens de autoritten is onzichtbaar. Op het eerste gezicht zie je het gevaar niet, maar het is er altijd.
Het gevaar werd zichtbaar tijdens de terugweg van Windhoek naar huis. Het is één lange rechte weg, met hier en daar een bocht, maar verder ruim 200 km rechttoe rechtaan.
En precies op de helft, was het daar.
Dat wat ik altijd vrees om te zien; twee auto’s in de berm, finaal ingedeukt, schuin staand, airbags uit. De politie die het overige verkeer leidde, gewonden, een scherm over een auto heen. Het is een scenario waar we op de één of andere manier altijd in ons achterhoofd rekening mee houden.
De snelheid waarmee we rijden is hard, maar die van onze mede weggebruikers ook. Als het fout gaat, is het veelal met dodelijke afloop.
Op zulke momenten gaat het door je hoofd; ‘Wat als?’ ‘Kun je er zelf iets aan doen?’ ‘Is het te ontwijken?’
De rest van de weg waren we stil, peinzend in onze gedachten, passeerden we een ambulance die vanuit Gobabis kwam.
Gevaar, onzichtbaar, maar wetende dat we veilig mogen zijn in Zijn handen!
Well-written and concise. Great job.