Soms bekruipt het gevoel ons ‘waar doen we het voor?’ ‘Wat voor verschil maken we nu daadwerkelijk?’
Het is op die momenten dat we teveel uitzoomen en naar het grotere geheel kijken. Dat we een grote visie hebben mag duidelijk zijn. Dat past ij wie we zijn, hoe we de dingen in het leven en hier aanpakken. Maar soms vergeet je in te zoomen. Wat als we dat doen? Dan zien we waar het verschil inzit!
Het gaat niet om de technologie, mooi plannen. Als je inzoomt zie je mensen. Individuele mensen die vechten voor hun bestaan, voor hun zijn, voor hun familie.
Je hoort de verhalen, welke uitdagingen er zijn, welke kansen er blinken en wat het werk, het inkomen, de stabiliteit, het voorleven van de Bijbel in de ene hand, de schop of ander gereedschap in de andere hand, voor gevolgen hebben. Het zien van de ander, het niet zonder team kunnen doen. Het samen lopen; zij leren ons, wij leren hen. Het vermengen van culturen, van harten, van levens die samenlopen.
De tijd die we voor elkaar maken, de kennis die zij hebben, maar vooral de zichtbaarheid van een druppel die druppels worden. Deze vormen een olie vlek die niet te stoppen is. Een olie vlek van hoop, in Hem, voor de toekomst, niet alleen voor zichzelf, niet alleen voor hun familie, maar juist ook op de plekken in de gemeenschap waar onze mensen weer mogen gaan!
Dan wordt olievlek een dam die overloopt van hoop, verwachting en leven!