Een open en enthousiaste glimlach straalt van zijn gezicht af. ‘Goedemiddag tannie’, is het eerste wat hij zegt als hij mij ziet. ‘Goedemiddag Vincent’. Hij is minstens twee koppen groter dan ik ben😊
We wisselen de gewone dingen van afgelopen week uit. Hoe zijn je toetsen gegaan, waren er dingen in de lesstof die je niet begreep, heb je het aantal punten voor je geschreven toetsen terug, hoe was de week verder?
Dit is ons ritme geworden sinds hij vanaf maart elke vrijdag uit school naar ons loopt, zijn hardloop schoenen verwisselt voor werkschoenen en hij vrijdagmiddag en zaterdag bij ons werkt.
Afgelopen zomervakantie, dat is december, heeft hij voor het eerst de schoolvakantie bij ons gewerkt. Samen met twee van zijn vrienden. Hij is na de vakantie terug naar school gegaan, de volgende klas, terwijl zijn vrienden in het noorden praktisch onderwijs krijgen.
De eerste weken waren erg wennen voor hem. Het was stil, geen mogelijkheid om het leven samen te leven en te delen.
Het is zo mooi te zien hoe hij geniet, blij is, de vrijdagmiddag nodig heeft om te schakelen na een schoolweek.
Hij is zorgzaam, helpt graag, houdt van een grapje en geniet van muziek tijdens zijn werk.
Tegelijkertijd groeit hij op zonder vader, ervaart verantwoordelijkheid voor zijn familie en kan meer dan genoeg eten als hij bij ons is.
Het zijn die momenten die het verschil maken. Het gezien worden door de ander, waardering uitspreken, hem ondersteunen bij de gedachtewereld in zijn hoofd, hem te motiveren in zijn schoolwerk, want de hersenen heeft hij! Een schakel te zijn in en begeleiding bieden naar een volwassen leven.
En toch, ik zou hem zo graag nog even kind willen laten zijn, onbezorgd het leven tegemoet lopen, te dromen, te werken in het weekend zonder de noodzaak te voelen van geld verdienen om eten te kopen. De andere kant maakt het hem ook tot wie hij nu is en op dit pad lopen we samen verder, de onbekende toekomst tegemoet.