Een kapot telefoonscherm, een spannende vraag en een leerzaam moment.
Meestal zijn het de meest simpele gebeurtenissen die ontzettend veel inzicht geven. Een kapot telefoon scherm was de reden van de vraag; ’tannie, kan ik iets vragen? Iets vragen is voor onze jonge mensen erg ingewikkeld. Ze durven niet, weten niet hoe het moet, maar weten vooral het gevolg of de uitkomst niet.
Op haar vraag; ’tannie, kan ik iets vragen?’, merk ik dat ik me meer en bewust word, dat het een grote stap is om iets te vragen. Daarom reageer ik; ‘natuurlijk, je kunt alles vragen’. “Ik heb mijn telefoon laten vallen en nu is het scherm helemaal kapot. Ik heb nu geen geld om deze te laten maken, kan tannie mij alstublieft helpen?” De telefoon was nog maar twee weken oud. Ze had er lang voor gespaard.
Ik gaf aan; ‘kom, we kijken samen naar de schade en daarna zal ik het met oom Pieter bespreken.’ Dit is iets wat we altijd doen bij zaken waar geld een rol speelt. Het scherm was kapot, en de splinters van het glas prikten lelijk in onze vingers. Met haar afgesproken dat ik er dezelfde middag nog op terugkom.
Zulke momenten willen we graag als leermomenten aangrijpen. Ze zijn lastig, maar laten ons groeien. Ze doen ‘zeer’, want het kost ons geld, of lossen het bedrag nog lang af nadat het scherm al hersteld is. Ik kon dezelfde dag met haar naar het dorp rijden om het scherm te laten herstellen, maar wat is het leerproces dan?
Ik heb met haar besproken dat we de volgende dag het scherm zouden laten maken, en dat zij het bedrag bij ons kan lenen. Ze knikte, maar ik zag aan alles dat er meer achter zat. Het scherm was vervelend, maar niet de echte oorzaak van haar verdriet.
Nadat iedereen thee had gedronken, heb ik haar apart genomen, muesli repen meegenomen en met haar aan tafel gaan zitten. Haar de vraag gesteld; wat maakt dat dit je zo raakt, het is niet alleen het scherm van je telefoon dat je aan het huilen maakt. Tranen stroomden, er werden geen woorden gesproken. Een tijdlang hoorde ik alleen de wind en een aanhoudend gesnik.
Na een korte stilte kwamen er woorden. Niet veel, maar ze werden uitgesproken. Haar loon zou geheel opgaan naar haar kinderen; ze heeft een tweeling van 3 jaar. In feite is het niet erg, alleen mogelijkheid tot sparen wordt ingewikkeld. De vader van de kinderen betaald niets voor hen en zij draait alleen op voor alle kosten rondom hen. Tegelijk is haar telefoon het enige middel waarmee ze contact heeft met haar kinderen, die de winter periode bij familie op een grote boerderij wonen.
En zo leidt een kapot telefoonscherm tot een leerzaam moment. We lopen samen op, geven haar het duwtje in de rug om (opnieuw) in gesprek te gaan met de vader om bij te dragen aan de kosten die er zijn.
Zeker nu de kinderen ouder worden. We kijken naar de mogelijkheden, naar welke verantwoordelijkheid zij kan nemen, waar ze hulp bij nodig heeft. Op deze manier groeien we, leren we en maken we ontwikkeling. Door het leven, samen, te leven.