Jouw handje omklemt mijn vinger. Je grote, donkere oogjes kijken me recht en onbevangen aan. Met een wijsheid van een baby van 2,5 maand observeer je mijn gezicht. Dan breekt je glimlach door, open je je mond en ‘praat’ op jouw manier. Ik reageer, met een hoge stem, zoals dat automatisch gaat bij reacties op een baby. Jij blijft maar praten. Alsof je voor de eerste keer, broodnodig je verhaal kwijt wil.
Ik voel de warmte van je lijfje, de krachtige greep van je handje en ik zie je glimlach. Nieuw leven, het blijft een wonder, bijzonder om alles zo volmaakt bedacht en gemaakt te zien.
Tegelijk merk ik dat iets mijn hart raakt. Op de terugweg denk ik na wat dit is en ineens schiet het door me heen; dit kleine mannetje lijkt op zijn vader, maar hij groeit zonder zijn fysieke aanwezigheid op.
Ik realiseer me hoe snel je gewend kan raken bij een opmerking als; ‘dit kindje is vaderloos’ of ‘deze jongen is opgegroeid zonder aanwezige vader’. Alsof daarmee ineens de zichtbare gevolgen, die we veel tegenkomen, logisch verklaarbaar zijn.
Dit kleine mannetje is op de wereld, maar dit kwam voort uit iets ‘eenmaligs’. Zonder een relatie die blijvend is.
Dit maakt me enerzijds verdrietig, maar anderzijds kwaad.
Een nieuw leven wat de wereld mag ontdekken, mist daarbij de aanwezigheid van een vader. We zien en horen het veel, hier. Vaders die er niet zijn met de gevolgen die er uit voortkomen.
Peuters, kleuters die geen stuur hebben, maar hun eigen gang gaan. Tieners en jongvolwassenen die vastlopen in verantwoordelijkheid en discipline. Simpelweg omdat het hen niet geleerd is.
Terugdenkend aan het kleine handje om mijn vinger, zijn oogjes zo wijs, wens ik dat hij klein, puur en onbevangen mag blijven. Aan de andere kant bid dat hij met zijn nieuwe generatie mag opstaan om te kunnen leiden, sturen en hun ware identiteit mogen vinden in onze Hemelse Vader!